Shadwen

Met Shadwen heeft ontwikkelaar Frozenbyte zich eens op een ander vlak gewaagd dan de Trine-serie. Daar heb ik me uitstekend mee vermaakt en de studio heeft zich echt op de kaart gezet voor het leveren van kwaliteit. Toen ik de beelden van Shadwen zag deed het me meteen denken aan een 3rd person Dishonored, een van mijn favorieten spellen. Gaat dit spel net zo goed zijn?

In Shadwen speel je de gelijknamige assassin en is het je doel om bij het paleis van de koning te komen. Terwijl je op weg bent vanuit een korte tutorial van de spelmechanieken kom je een klein meisje tegen. Zij heeft een appel gestolen en is gepakt door een wachter. Natuurlijk ben je de goedheid zelve en red je haar, waarna ze niet meer van je zijde wijkt en je hebt er een metgezel bij. Shadwen begint goed, er zitten een aantal unieke kenmerken in waarvan ik echt een glimlach op mijn gezicht kreeg. Zo beweegt alles in de spelwereld alleen als je een toets indrukt. Je kunt dus midden in de lucht stilhangen om nog van richting te veranderen of op je gemakje rondkijken of er een betere route te nemen is dan je nu doet. Met één druk op de Q-toets kun je alles ook weer laten bewegen, erg handig voor als een wachter zijn ronde doet en je hem onverwachts wil besluipen. En net als in Dishonored kan je er voor kiezen om goed of slecht te zijn. Vermoord je iedereen en breng je chaos, of sluip je door de schaduwen en loop je het level ongemerkt door.

Kies je voor moord dan kan je gebruik maken van verschillende vallen. Tijdens mijn speelsessie heb ik deze echter bijna niet nodig gehad en leverde ze meer problemen op dan dat ze me hielpen. Ook is er helemaal geen uitleg over hoe en wat je er nu mee kan, dat mag je helemaal zelf uitvogelen. Grafisch ziet het er allemaal erg mooi uit en het geluid is ook prima. Maar hoe fantastisch het eerste level ook was, zo dramatisch loopt het door. Elk level lijkt wel een kopie van de vorige, waar je precies hetzelfde doet, om vervolgens nóg een keer hetzelfde te doen. Tot de aftiteling voorbij komt rollen en je het spel schijnbaar hebt uitgespeeld. Er is geen eindgevecht of überhaupt enige vorm van progressie. Behalve dan dat het spel je verteld dat je steeds dichter bij het kasteel komt. Het ‘verhaal’ geeft absoluut geen voldoening en wordt ook heel mager verteld. Terwijl je door de spelwereld heen loopt hoor je wel verschillende conversaties van wachters, over de duisternis, een opstand en een koppel dat de troon over wil nemen. Hele interessante ontwikkelingen die verder niet worden uitgewerkt behalve het geroddel op straat. Dit is echt een gemiste kans en het is ook wel heel erg als NPC’s een leuker verhaal vertellen als wat je aan het spelen bent.

Daarnaast voegt Lilly ook helemaal niets toe. Ze kan deuren voor je open maken, maar daar houdt het al meteen mee op. Je zou haar ook van de ene schuilplek naar de andere moeten kunnen sturen, maar voor mij heeft dit nooit goed gewerkt. Zodra je een plekje hebt aangewezen en omdraait kwam de meteen al weer achter je aan. Dat maakt het spelen zonder te moorden een stuk irritanter dan het zou moeten zijn. En waarom Shadwen doet wat ze doet, dat wordt ook al niet uitgelegd. Gelukkig hebben de makers het spel niet onnodig langer gemaakt dan nodig. Wanneer dit zo nog een aantal uur door ging zou dit het eerste spel geweest zijn dat ik niet had uitgespeeld. Heb je de verhaallijn voltooid dan kun je elk hoofdstuk nog opnieuw spelen om achievements te halen, maar daar houdt het dan ook wel mee op.

Conclusie

Mijn verwachtingen voor dit spel waren hoog. Een kleine studio heeft natuurlijk veel minder budget dan een AAA-ontwikkelaar, maar de basis van een spel moet gewoon goed zitten. Hier was dat helaas niet het geval. De uitdaging is niet bestaand en de verhaallijn is veel te mager. Zelfs de basismechanismen van het sluipen werkt niet goed. Helaas is dit spel voor de volle prijs niet aan te raden. Mocht je het echter toch willen proberen, wacht dan op een goede sale!

Geluid 20/30

Graphics 24/30

Gameplay 12/30

Replay Value 2/10

————————–

Totale score 58/100